Το "Σωληνάριο" αποτελεί ενα
εξάρτημα τοξοβολίας το οποίο συναντάται για πρώτη φορά στο Βυζαντινό στρατό με παλαιότερη αναφορα στο "Στρατηγικόν" του Μαυρίκιου [1] τον
6ο μ.Χ αιώνα και αργότερα στα "Τακτικά" του Λέοντος ΣΤ' του Σοφού και
στην "Συλλογή Τακτικών". Τον 8ο αιώνα αναφέρεται για πρώτη φορά απο
τους Άραβες ( με την ονομασία "majrã", "mijrãt",
"qasab" ) ενω χρησιμοποιήθηκε απο τους Πέρσες
(ονομασία “nãwak”) και τους Τούρκους [2].
Στην ουσία πρόκειται για ένα αυλόσχημο
επιμήκες ξύλινο στέλεχος το οποίο λειτουργεί σαν πλατφόρμα εκτόξευσης μικρών
βέλών. Με την χρήση του ο τοξότης εκμεταλεύεται το μεγάλο τράβηγμα του τόξου
δίνοντάς του έτσι μεγάλη δύναμη κατα την εκτόξευση και συγκριτικό πλεονέκτημα
εναντι των άλλων τοξοτών. Το στέλεχος τοποθετείται απο την δεξιά πλευρά του
τόξου, και η άκρη του προσαρμόζεται με μια θηλιά στα δάκτυλα του χεριού που
πραγματοποιεί την εφέλκυση. Κατα την άφεση την χορδής και την εκτόξευση του
βέλους το στέλεχος παραμένει προσδεμένο στα δάκτυλα.