• Cougar

    EXPERIMENTATION

  • Lions

    ARCHERY

  • Snowalker

    PUBLICATIONS

  • Howling

    LECTURES

  • Sunbathing

    RECONSTRUCTION

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Η Σύγχρονη Εμπειρία της Σάρισσας

Ο Σύλλογος μας ερευνά την Αρχαία Ελληνική πολεμική τέχνη αλλά και των αρχαίο εξοπλισμό χρησιμοποιόντας ανακατασκευασμενα αντίγραφα. Δεν αρκούμαστε όμως στις δικές μας προσπάθειες και ίδια μέσα αλλά συνεργαζόμαστε και με συλλόγους ιστορικών μελετών του εξωτερικού. Ο Γερμανικός σύλλογος «Εταίροι» ειδικεύεται στην μελέτη της Ελληνιστικής Περιόδου και διαθέτει μάλιστα δύο σάρισσες που έχουν ανακατασκευαστεί με ιστορική πιστότητα σύμφωνα με τα μέχρι τώρα διαθέσιμα αρχαιολογικά δεδομένα.

Κατόπιν προσκλήσεως το μέλος του Συλλόγου μας και Ερευνητης Στέφανος Σκαρμίντζος ταξίδεψε στη Γερμανία τον Σεπτέμβρη του 2010 και χάρη στην ευγενική καθοδήγηση των Γερμανών ομολόγων μας εκπαιδεύτηκε στην ασφαλή χρήση του συγκεριμένου όπλου. Κατέγραψε δε τις εμπειρίες του σέ άρθρο του στον περιοδικό τύπο και στο μπλόγκ του.

Η σχέση μας με τους ξένους συλλόγους είναι αμφίδρομη. Οι Γερμανοί ομόλογοί μας θέλησαν να εκπαιδευτούν ώστε να εκτελούν τα παραγγέλματα της οπλιτικής φάλλαγγας στα... Αρχαία Ελληνικά! Θεωρήσαμε χρέος μας να του βοηθήσουμε να τιμήσουν με αυτό τον τρόπο τον ελληνικό Πολιτισμό. Οι Γερμανοί φίλοι μας έφεραν άριστα αποτελέσματα στην επίδειξη φάλα γ γος μεσα σε ένα 24ωρο όπως δείχει το βίντεο εδώ. Σε πείσμα. μερικών η Ελλάδα μπορεί και παράγει ακόμα πολιτισμό.


Ακολουθει η καταγραφή της εμπειρίας του μελους μας κου Στεφανου Σκαρμιντζου:



Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 4 ανακατασκευασμένα υποδείγματα μακεδονικής σάρισας: ένα στο πανεπιστήμιο του Ωκλαντ στη Ν. Ζηλανδία, ένα στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών και δύο στην κατοχή του Γερμανικού συλλόγου ιστορικών μελετών «ΕΤΑΙΡΟΙ». Από τα δύο υποδείγματα στη Γερμανία το ένα φέρει την φυλλόσχημη αιχμή της Βεργίνας και τό άλλο την μακρόστενη αιχμή της Βεγόρας. Υπό την άριστη καθοδήγηση του κυρίου Kurt Schraouder, προέδρου του γερμανικού συλλόγου έμαθα να χρησιμοποιώ σωστά και με ασφάλεια το συγκεκριμένο όπλο.


Το πρώτο μέρος της εκπαίδευσης αποσκοπούσε στο να μάθω να τοποθετώ σωστά τα δύο κομμάτια του όπλου. Το βάρος είναι σεβαστό και μια απρόσεκτη κίνηση μπορούσε να επιφέρει τραυματισμό των άκρων ή και του σώματος από πτώση των στελεχών του όπλου. Δέον λοιπόν η συναρμολόγηση και αποσυναρμολόγηση να γίνεται σωστά και με προσοχή.






Η σάρισα μεταφέρεται στον δεξιό ώμο με τα κομμάτια παράλληλα μεταξύ τους φροντίζοντας ώστε ο σαυρωτήρας να είναι εμπρός και η αιχμή πίσω. Για να την συναρμολογήσουμε τοποθετούμε με προσοχή κάθετα τα δύο τεμάχια έτσι ώστε ο σαυρωτήρας να καρφωθεί στο έδαφος. Κατόπιν στρέφουμε τα στελέχη μπροστά ώστε να αποκτήσουν κλίση 45 μοιρών από την επιφάνεια του εδάφους. Κρατάμε με το ένα χέρι το στέλεχος με το σαυρωτήρα ενώ με το άλλο σύρουμε παράλληλα το στέλεχος με τη λόγχη προς τα άνω έως ότου μπορούμε να το τοποθετήσουμε στο εσωτερικό του μεταλλικού συνδέσμου και να το ασφαλίσουμε. Κατόπιν υψώνουμε την σάρισα σε γωνία 90 μοιρών κάθετα στο έδαφος. Καλό είναι την πρώτη φόρα να μείνουμε αρκετές στιγμές σε αυτή τη θέση ώστε να εξαλειφθεί το δέος που νιώθουμε από το μέγεθος του όπλου και τον ενστικτώδη φόβο ότι η υπερυψωμένη αιχμή θα πέσει επάνω μας(!).Υποθέτω ότι σε αυτό το στάδιο οι αρχαίοι εκπαιδευτές θα επιθεωρούσαν προσεκτικά τις λόγχες των νεοσυλλέκτων πριν τους επιτρέψουν να τις ορθώσουν για να αποφευχθούν πιθανά ατυχήματα.




Οι επόμενες κινήσεις ήταν κλίση αριστερά και δεξιά. Για να επιτευχθεί αυτό η σάρισα ανυψώνονταν και με τα δυο χέρια 10 εκ, από το έδαφος και ο ελιγμός πραγματοποιήτω. Όταν πλέον μετά από αρκετό χρόνο φάνηκε ότι έπαψα να είμαι «γαντζωμένος» στο στέλεχος ο εκπαιδευτής μου είπε να βάλω τη σάρισα κάθετα στο έδαφος. Το ελαφρό αεράκι που πέρναγε μέσα από τις συνδέσεις παρήγαγε εκνευριστικό θόρυβο και ενέτεινε την ανησυχία μου αλλά με το πέρασμα του χρόνου το άγχος μου άρχισε να υποχωρεί. Αισθάνθηκα πάντως ανακουφισμένος όταν ελαβα εντολή να προτείνω τη λόγχη φέρνοντας την παράλληλα με το έδαφος.




Ένας άνδρας μπορεί να στρέψει το οριζοντιωμένο όπλο σε ένα εύρος 70 μοιρών μπροστά του αλλά αυτό είναι απίθανο ότι θα μπορούσε να εκτελεστεί μέσα σε σχηματισμό. Η προέλαση γίνεται καλύτερα με μικρά κοφτά βήματα και καθώς ο εκπαιδευόμενος εξοικειώνεται με το όπλο, ένα ελαφρό τροχάδην είναι δυνατόν να εκτελεστεί για 20 περίπου μέτρα. Δεν μπορώ να πω με ασφάλεια αν οι αρχαίοι σαρισοφόροι διέτρεχαν μεγαλύτερες αποστάσεις.


Παρατήρησα επίσης ότι όλες μου κινήσεις διευκολύνονταν όταν είχα την ασπίδα (εν είδη αντίβαρου) και ότι τα πτερύγια του σαυρωτήρα διευκόλυναν σημαντικά τις κινήσεις του όπλου. Επίσης κατ’ εμέ, η λόγχη τύπου Βεγόρας είναι πιο ορθή αποκατάσταση γιατί έχει λιγότερο βάρος και διευκολύνει μια προσπάθεια σταθερής αργής διάτρησης. Εκτιμώ ότι εμπειρία μου δεν μπορεί να θεωρηθεί πλήρης καθώς δεν έχω βρεθεί ακόμα σε πλήρη σχηματισμό μακεδονικής φάλαγγας.


Ευχαριστώ θερμά τους φίλους μου στο Γερμανικό σύλλογο ιστορικών μελετών «ΕΤΑΙΡΟΙ» για την ευγενική χορηγία του εξοπλισμού και της τεχνογνωσίας στο αντικείμενο.